29 października 2012

SIKORA BOGATKA, BOGATKA ZWYCZAJNA, SIKORKA

(PARUS MAJOR)

 Najpospolitsza i największa z rodzimych Sikor. Rozmiarem zbliżona do wróbla. Dł. ciała do 15 cm, rozpiętość skrzydeł do 23 cm, waga 18-22 g. Jest ptakiem częściowo wędrownym, w Polsce jednak nie przemieszcza się - zimuje w naszym kraju oraz dokonuje lęgów.
Bogatka ma czarną czapeczkę oraz białe policzki, spód ciała żółty z czarnym pasem biegnącym od gardła do brzucha, grzbiet oliwkowo- zielonkawy. U samca czarny pas na brzuchu jest szerszy i sięga aż do podogonia, u samicy natomiast jest węższy i zanikający ku dołowi.

 Zamieszkuje wszelkiego rodzaju obszary leśne i zadrzewione, licznie występuje na ludzkich osiedlach, gdzie w zimie jest jednym z najczęstszych bywalców karmników. Najbardziej preferuje obszary z roślinnością mieszaną, najmniej z wyłącznie iglastą.


 Pożywienie Bogatki stanowią owady oraz ich jajeczka a także drobne nasiona pędy a na wiosnę słodkie fragmenty kwiatów. Sikorki szczególnie przepadają za wiosennymi baziami. W zimie z wielka chęcią spożywa nasiona oleiste oraz tłuszcze zwierzęce podawane w karmnikach. (O dokarmianiu Sikor TUTAJ)


Bogatki swoje gniazdo najczęściej zakładają w dziupli, budce lęgowej bądź w różnych zakamarkach wytworzonych przez człowieka np: szczeliny w murach, szpary w zadaszeniach a nawet pionowe rury przęseł ogrodzeniowych. Gniazdo zbudowane jest z traw, mchu, piórek i puchy, do budowy wykorzystują często przeróżne nici, kłaki i fragmenty tkanin. W gnieździe składanych jest od 6 do 17(!!) białych - rdzawo nakrapianych jaj.
                 Pełne wygłodniałych piskląt gniazdo w zmurszałym i pustym pniu drzewa.

                 Śpiące pisklęta Bogatki.

Jaja wysiadywane są na zmianę przez samca i samicę przez 13-14 dni, po tym czasie wykluwają się prawie zupełnie łyse i ślepe młode, które są bardzo łakome. Ojciec i matka przez cały czas na zmianę kursują przynosząc owady i larwy. Młode opuszczają gniazdo po 15-20 dniach.


Walka o pożywienie.

Tuż przed pierwszymi opadami śniegu zainstalowałem na drzewie karmnik dla ptaków, co pozwoliło na przyzwyczajenie ich do miejsca karmienia i dało okazje do ciekawych obserwacji i zdjęć.
Więcej tutaj: http://www.przyrodniczek.pl/2012/10/dokarmianie-sikor.html

Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 


4 komentarze: