31 października 2012

DOKARMIANIE SIKOR






























Dokarmianie ptaków ma zarówno zwolenników jak i przeciwników, jednak dokarmianie ptaków żyjących w środowisku zurbanizowanym, bardzo zmienionym przez człowieka jest bardzo pożądane i przynosi korzyści zarówno ptakom jak i ludziom.

Ptakom pozwala przetrwać trudny okres zimowy, który na terenach miejskich jest trudniejszy z powodu ograniczenia obszarów dostarczających ptakom naturalny pokarm, człowiekowi pozwala poznawać zwyczaje zwierząt, jest tez doświadczeniem miłym dla oka.

W okresie jesienno-zimowym maleją naturalne zasoby pokarmowe, znacznie się ochładza, a ciężkie warunki atmosferyczne utrudniają Sikorom odnajdowanie pokarmu, zwłaszcza gdy jest szron lub śnieg. Uproszczenie składu gatunkowego roślin na terenach zamieszkałych przez ludzi nie pozwala Sikorom na odnajdowanie nasion, którymi żywiłyby się w warunkach naturalnych.

Podawanie karmy należy rozpocząć na tyle wcześnie aby ptaki odnalazły ją i przyzwyczaiły się jeszcze przed nastaniem najtrudniejszych warunków.

Podstawę jesienno-zimowej karmy powinny stanowić składniki wysokokaloryczne. Dla Sikor najbardziej optymalna karma jest mieszanka tłuszczowa z nasionami oleistymi i nasionami zbóż.

 Mieszanka tłuszczowo- nasienna

 W skład przygotowanej przeze mnie karmy wchodzą:
- 2 kostki smalcu
- 400 g siemienia lnianego,
- 300 g łuskanych nasion słonecznika
- 100 g nasion koniczyny
- 100 g płatków owsianych

Wymieszaną masę pokarmową należy włożyć do siatki np po włoszczyźnie, dobrze związać i wywiesić na gałęzi w miejscu gdzie zaobserwowaliśmy pojawiające się Sikory Bogatki czy też Modraszki.


 Podczas dokarmiania możemy zaobserwować ciekawe sceny.

Do karmy można dodawać także nasiona konopi, rzepaku, maku, rozdrobnione orzechy, pestki dyni i ogórka, ziarno kukurydzy i pszenicy.

Po wywieszeniu siatki z karmą, już po ok godzinie zaczęły pojawiać się pierwsze sikorki, początkowo nieśmiało, stopniowo coraz chętniej siadały na karmniku i z chęcią zajadały pokarm.


Modraszki odwiedzające karmnik są bardziej płochliwe niż Bogatki.

Należy pamiętać, że raz rozpoczętego dokarmiania nie wolno przerywać. Sikory przyzwyczajone do stałego źródła pokarmu mogą bardzo dotkliwie odczuć jego brak i mogą nie umieć znaleźć sobie nowego źródła.

Dokarmianie powinno się zakończyć wiosną, z reguły w połowie kwietnia, kiedy naturalne źródła pokarmu są już dostępne.

Więcej o Sikorze Bogatce tutaj: http://www.przyrodniczek.pl/2012/10/sikora-bogatka-bogatka-zwyczajna.html

Śnieg można odgarnąć albo jeść od spodu :)

29 października 2012

SIKORA BOGATKA, BOGATKA ZWYCZAJNA, SIKORKA

(PARUS MAJOR)

 Najpospolitsza i największa z rodzimych Sikor. Rozmiarem zbliżona do wróbla. Dł. ciała do 15 cm, rozpiętość skrzydeł do 23 cm, waga 18-22 g. Jest ptakiem częściowo wędrownym, w Polsce jednak nie przemieszcza się - zimuje w naszym kraju oraz dokonuje lęgów.
Bogatka ma czarną czapeczkę oraz białe policzki, spód ciała żółty z czarnym pasem biegnącym od gardła do brzucha, grzbiet oliwkowo- zielonkawy. U samca czarny pas na brzuchu jest szerszy i sięga aż do podogonia, u samicy natomiast jest węższy i zanikający ku dołowi.

 Zamieszkuje wszelkiego rodzaju obszary leśne i zadrzewione, licznie występuje na ludzkich osiedlach, gdzie w zimie jest jednym z najczęstszych bywalców karmników. Najbardziej preferuje obszary z roślinnością mieszaną, najmniej z wyłącznie iglastą.


 Pożywienie Bogatki stanowią owady oraz ich jajeczka a także drobne nasiona pędy a na wiosnę słodkie fragmenty kwiatów. Sikorki szczególnie przepadają za wiosennymi baziami. W zimie z wielka chęcią spożywa nasiona oleiste oraz tłuszcze zwierzęce podawane w karmnikach. (O dokarmianiu Sikor TUTAJ)


Bogatki swoje gniazdo najczęściej zakładają w dziupli, budce lęgowej bądź w różnych zakamarkach wytworzonych przez człowieka np: szczeliny w murach, szpary w zadaszeniach a nawet pionowe rury przęseł ogrodzeniowych. Gniazdo zbudowane jest z traw, mchu, piórek i puchy, do budowy wykorzystują często przeróżne nici, kłaki i fragmenty tkanin. W gnieździe składanych jest od 6 do 17(!!) białych - rdzawo nakrapianych jaj.
                 Pełne wygłodniałych piskląt gniazdo w zmurszałym i pustym pniu drzewa.

                 Śpiące pisklęta Bogatki.

Jaja wysiadywane są na zmianę przez samca i samicę przez 13-14 dni, po tym czasie wykluwają się prawie zupełnie łyse i ślepe młode, które są bardzo łakome. Ojciec i matka przez cały czas na zmianę kursują przynosząc owady i larwy. Młode opuszczają gniazdo po 15-20 dniach.


Walka o pożywienie.

Tuż przed pierwszymi opadami śniegu zainstalowałem na drzewie karmnik dla ptaków, co pozwoliło na przyzwyczajenie ich do miejsca karmienia i dało okazje do ciekawych obserwacji i zdjęć.
Więcej tutaj: http://www.przyrodniczek.pl/2012/10/dokarmianie-sikor.html

Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 


28 października 2012

ŚWIERK SREBRNY / ŚWIERK KŁUJĄCY

(PICEA PUNGENS)

 Nie jest to nasze rodzime drzewo, występuje jednak pospolicie jako drzewo ozdobne w ogrodach i
parkach. Pochodzi ono z Gór Skalistych, z zachodniej części Ameryki Północnej. Drzewo w zależności od odmiany może osiągać do 30 m wysokości lub być miniaturka o wys. do kilkudziesięciu cm.













Jest to wiecznie zielone drzewo z rodziny sosnowatych, jego korona jest stożkowata i wysmukła, igły długości 1,5- 3 cm. Jest to gatunek jednopienny - na jednym osobniku występują zarodniki zarówno męskie jak i żeńskie. Kwiaty żeńskie szyszeczkowate i zielonkawe, osadzone pionowo na końcach pędów. Kwiaty męskie długości do 3 cm, podłużne, o żółtawym zabarwieniu.
Szyszki zwisające, jasnobrązowe, długości 4-7 cm. Łuski szerokie u podstawy, zwężają się ku końcowi.

Kora cienka i popękana, szarobrązowa, u starszych drzew brunatnoszara.


Świerk kłujący mylony jest czasem ze świerkiem sitkajskim (Picea sitchensis) lub świerkiem Engelmanna (Picea engelmannii). Pierwszy pochodzi z tego samego areału, odróżnia się szczególnie cienkimi i twardymi igłami. Świerk Engelmanna również pochodzi z Gór Skalistych, ale ma bardziej miękkie igły i wężej zakończone łuski szyszek.

W ogrodach wymaga stanowisk słonecznych, nie toleruje zacienienia. Praktycznie wolny od szkodników i chorób. Zabiegi pielęgnacyjne ograniczają się jedynie do podlewania roślin w pierwszym roku po posadzeniu. Później drzewa właściwie nie wymagają żadnej ogrodniczej ingerencji.



27 października 2012

WIEWIÓRKA POSPOLITA / WIEWIÓRKA RUDA

(SCIURUS VULGARIS)


 Znany wszystkim gryzoń występuje w lasach liściastych i iglastych oraz we wszelkich parkach 
i zadrzewieniach.
Osiąga długość ciała 20-24 cm i ogona 17-20 cm, masa ciała 200–300 gramów. Uszy o długości 2,5 -3,5 cm ozdobione są na końcu charakterystycznymi pędzelkami. Długi, puszysty ogon pokrywają odstające włosy.
Większość czasu spędza na drzewach, woli przeskakiwać pomiedzy koronami drzew niż przemieszczać sie pomiędzy nimi na ziemi. Wiewiórka w szacie letniej ma ubarwienie rudociemnobrązowe, ze spodem ciała bialym, w szacie zimowej staje się popielata a futro staje się gęstsze. W Karpatach i Sudetach występuje odmiana wiewiórki o ciemniejszym futerku.


 Wiewiórka za swoje schronie obiera opuszczone gniazda ptasie np. Sroki (przebudowując), bądź buduje je sama, w górnej części korony drzewa. Gniazdo ma kształt kuli i zbudowane jest z pozaplatanych patyczków, traw i liści, wyściełane mchem i puchem. Wiewiórka żadziej korzysta z dziupli, które wykorzystuje głównie jako schronienie w ekstremalnych warunkach. Jest to gatunek aktywny w dzień. Zimą nie zapada w sen.


 Pożywienie wiewiórki to: nasiona, pędy, grzyby, owoce, orzechy, owady i ich larwy a także jaja i pisklęta drobnych ptaków. Pokarm chętnie jest magazynowany poprzez zakopywanie w ziemi co przyczynia się do rozsiewu nasion, wiewiórka potrafi zapamiętać nawet do 1000 unikalnych miejsc, w których zakopała pokarm.






























Wiewiórka prowadzi samotny tryb życia, w pary łączy się tylko na okres rui.
Ciąża trwa od 38 do 40 dni, w gnieździe samica rodzi 2-7 ślepych przez następny miesiąc młodych, które karmione są mlekiem przez 8 tygodni. Wiewiórka na wolności żyje około 5 lat spotykane są jednak osobniki nawet 10 letnie.


26 października 2012

ŻUK GNOJOWY, GNOJAREK

(GEOTRUPES STERCORARIUS)


Największy z żukowatych o silnych owłosionych nogach. Występuje wszędzie, gdzie znajduje się nawóz oraz gnijące szczątki roślinne i zwierzęce. Występuje w ogrodach, gdzie powinien być pożądany i chroniony z uwagi na nawożenie i spulchnianie gleby.

W bezwietrzne wiosenne wieczory chrząszcze wydobywają się z gleby, gdzie zimowały w komorach poczwarkowych. Lecąc niemal nad samą ziemią szukają stert nawozu. Tu dobierają się w pary. Po kopulacji kopią pod sterta nawozu 50 cm głębokości  szyb, od którego odchodzi kilka do kilkunastu chodników bocznych o długości do 20 cm, zostają one wypełnione nawozem aż do otworu wyjściowego. Na koniec samica składa jajo. Larwa pozostaje w chodniku do momentu przepoczwarzenia, które następuje po 2-3 latach.




24 października 2012

BNIEC BIAŁY, LEPNICA BIAŁA

(MELANDRIUM ALBIUM)

 Nazywany również Lepnicą Białą, jest to roślina jednoroczna, w wypadku lżejszych zim potrafi wytrzymać 2-gi rok. Bniec należy do rodziny Goździkowatych. 
W Polsce jest pospolity na całym obszarze, często spotykany na łąkach i miedzach.

Roślina osiąga wysokość od 40 do 80 cm. Łodyga jest owłosiona miękkimi i krótkimi włoskami.
Dolne liście są jajowate, zwężone ku nasadzie, długości 4-10 cm, zebrane w przyziemną rozetę. Górne liście lancetowate, ułożone naprzeciwlegle.
 Kwiaty duże, o średnicy 2-3 cm, o białej koronie i głęboko wciętych płatkach, przeważnie jednopłciowe, osadzone na szeroko rozgałęzionych szypułkach. Szypułki różnej długości, wyrastają z kątów liści lub na szczytach pędów. Kwiaty żeńskie mają większe kielichy, rozdęte i beczułkowate, słupek z 5 znamionami, kielichy mają 20 brązowych prążków. Kwiaty męskie o smuklejszych, walcowatych lub butelkowatych kielichach, które mają 10 brązowych prążków.
Owoc stanowi torebka o wyprostowanych ząbkach. Szare nasiona, silnie brodawkowane, zebrane w jajowatej torebce okrytej trwałym, brązowym kielichem.

23 października 2012

ŁOPIAN PAJĘCZYNOWATY

(ARCTIUM TOMENTOSUM)

 Roślina ta jest znanym powszechnie chwastem, występującym na przydrożach, w ogrodach i na rumowiskach. Dochodzi nawet do 2 metrów wysokości. W pierwszym roku ukazują się duże liście, od spodu szare tworzące przyziemną rozetę. W 2-gim roku roslina wypuszcza sztywna rozgałęzioną łodygę z liśćmi mniejszymi od poprzednich.



 Łopian zakwita w lipcu, kwiaty wyrastają w kształcie okrągłych koszyczków. U łopianu pajeczynowatego kwiaty plecione są nicią przypominającą sieć pajęczą. Kwiaty maja elementy zakończone haczykami latwo przyczepiajacymi się do sierści zwierząt i ubrań ludzkich.
Owoce rozsiewane są głównie przez zwierzęta (zoochoria).

 Wszystkie podgatunki łopianów mają wspólne nazwy ludowe i potoczne: Dziady, Łopuch, Kostropacz, Głowacz, natomiast kwiaty i owoce to rzepy lub czepy i rzeczywiście z wielką łatwością przyczepiają się do psiego ogona.


22 października 2012

KACZKA KRZYŻÓWKA

(Anas Platyrhynchos)

                                                                                                                                                   Ona i on.

 Jest to największa z kaczek pływających - mających mały płatek na tylnym palcu. W skrzydłach granatowe lusterko z dwóch stron czarno i biało obrzeżone.
Samiec w szacie godowej: głowa ciemnozielona, biała obrączka na szyi, ciemnobroązowe wole, na ogonie cztery zadarte piórka, nogi czerwone.
Samica: czarnawobrązowa, nogi czerwonaowożólte.

                                                                                                                                                Pan kaczor.

Popularna Krzyżówka zamieszkuje wszelkiego rodzaju zbiorniki i cieki wodne, bardzo często stawy w parkach miejskich, nie obawia się ludzi i daje się łatwo obserwować i karmić.

Kaczka domowa jest udomowioną formą kaczki krzyżówki, maja one często wspólne potomstwo, które występuje w bardzo ciekawych zabarwieniach. Potomstwo Krzyżówki i kaczki domowej nazywane jest "sołtysami".

Pożywienie Krzyżówki to bardzo bogaty jadłospis: od najdrobniejszego planktonu do myszy polnej, owady i ich larwy, małże, ślimaki, robaki, zaby, kijanki, małe ryby, delikatniejsze pędy i liście, nasiona a nawet żołędzie.

                                                                                                         Przyłapany podczas jedzenia/picia ?

Gniazdo - usłane z drobnych fragmentów roślin i własnego puchu, wśród zarośli w pobliżu wody, czasem w odległości kilkuset metrów od wody np. w lesie.
Jaja - 8-14 jasnozielone.

Gatunek migrujący, przelot wiosenny od lutego do kwietnia, jesienny od sierpnia do grudnia, często zimuje w kraju.


 

20 października 2012

PADALEC ZWYCZAJNY

(Anguis Fragilis Linnaeus)



 Padalec często przez laików uznawany za węża w rzeczywistości nim nie jest, jest to niewielka beznoga jaszczurka. Jego wydłużone, walcowate ciało zakończone jest łatwo łamliwym i odrzucanym przez jaszczurkę w wypadku złapania za niego ogonem. Ogon padalca na kocu jest lekko zaokrąglony i zakończony kolczastym wyrostkiem.
Ubarwienie padalca jest brunatno-brązowe, rzadziej szare, występują także odmiany melanistyczne oraz piękna odmiana turkusowa. Długość samicy do 50 cm. Samca do 40 cm.

Padalec jak większość rodzimych jaszczurek zapada w sen zimowy, z którego budzi się w kwietniu-maju.
Gatunek ten jest jajożyworodny. Jajożyworodność jest to odmiana żyworodności polegająca na tym, że po zapłodnieniu wewnętrznym zarodki pozostają w błonach jajowych wewnątrz organizmu matki, odżywiają się żółtkiem, ale zachowują całkowitą autonomię podczas rozwoju. Młode uwalniają się z błon jajowych bezpośrednio przed złożeniem jaj, w trakcie lub zaraz po ich złożeniu przez samicę.
Ilość młodych w jednym miocie dochodzi do 16 sztuk.

Padalec żywi się dżdżownicami, nagimi ślimakami, owadami i ich larwami, pająkami.

Niestety zupełnie niegroźny Padalec często mylony jest ze żmiją miedzianka i zawzięcie tępiony.

 Ten padalec wygrzewał się na ciepłej, osłonecznionej kostce brukowej ścieżki rowerowej, po sfotografowaniu został przeniesiony w dużo bezpieczniejsze miejsce i na pewno znalazł sobie odpowiednie miejsce na sen zimowy. Po chwili od przeniesienia ścieżka przejechało kilku rowerzystów, którzy raczej nie odróżnili by padalca od patyka. Tym większa satysfakcja, że udało się go napotkać.

59df3d34e48080d74f7d6fb5f6262cca

19 października 2012

SYNOGARLICA TURECKA / SIERPÓWKA / CUKRÓWKA

(Streptopelia decaocto)



     Para synogarlic potrafi kilka godzin siedzieć przytulona na gałęzi.

Jest to mały gołąbek o ubarwieniu popielato-płowym z charakterystyczna czarną półsierpowatą obrożą na karku. Wydaje dźwięki podobne do gruchania gołębi oraz
donośne i niskie rytmiczne dźwięki wydawane w krótkich odstępach.

Zwana jest również "sierpówką" a także "cukrówką", występowala pierwotnie w Indiach, stopniowo przenosząc się na zachód, w Polsce poraz pierwszy została zaobserwowana w 1949r. w Krakowie.
Obecnie stała si ptakiem pospolitym i występuje w całym kraju.
Żywią się pokarmem roślinnym- nasionami, owocami, ziarnami zbóż.
Gniazdo budują w koranach drzew i wyższych krzewów lub w szczelinach zabudowań, wykorzystując trawy i patyki.
Jaja- 2 czysto białe, wysiaduje przez 13-16 dni, pisklęta latają średnio po 17 dniach.
Jest to gatunek osiadły, zimujący w kraju.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową!

Zdjęcia z okna na 3-cim piętrze w bloku.
Ptaszki siedzą na jesionie, którego nasiona z chęcią zajadają. Spędzają na nim po kilka godzin dziennie nie oddalając się od siebie zbyt daleko- cały czas razem.