29 marca 2013

KWICZOŁ

(TURDUS PILARIS)






























Ptak z rodziny Drozdowatych wielkości Kosa. Pierwotnie zamieszkiwał doliny rzeczne z poszarpanymi brzegami lasów łęgowych. Dzisiaj żyje w zadrzewieniach typu parkowego, w sadach, ogrodach i na osiedlach ludzkich oraz na łąkach.
W Polsce dawniej nieliczny, do końca XVIII w. gniazdował tylko na północnym wschodzie kraju, głównie na Mazurach. W XIX i XX wieku rozszerzał zasięg występowania i stale zwiększał swoją liczebność. Obecnie lęgowy w całym kraju i miejscami dość liczny. Podczas zimowych przelotów bywa bardzo liczny, co roku też pewna część osobników zimuje.

Kwiczoł ma charakterystyczne ubarwienie dla drozdów - podobny jest do Śpiewaka czy Paszkota. Wierzch ciała ma brązowy, skrzydła bardziej brunatne. Głowa wraz z kuprem koloru popielatego, a ogon czarny, spód ciała w gęsty, strychowany wzorek, na gardle i piersi żółto- pomarańczowe tło zanikające w stronę brzucha, nad okiem biała, wyraźna brew. Dziób u samców w szacie godowej żółty, a w szacie spoczynkowej ciemnieje na czubku i z wierzchu, upodabniając do dziobów samic i młodych. Wokół oczu i dzioba zaczernienie, różnej wielkości i intensywności. Młode mają z wierzchu bardziej jednolite, brązowawe upierzenie z jasnym kreskowaniem.
Kwiczoł jest łatwy do zauważenia w terenie - jest bardzo ruchliwy i hałaśliwy. Gniazduje kolonijnie co wzmaga te cechy.






























Głosy kwiczoła to: czek czek czek, ter ter -wabiący oraz skrzypiące i kwiczące tony - stąd jego nazwa.

Pożywienie kwiczoła stanowią: owady, dżdżownice, drobne ślimaki, w zimie jagody, owoce jałowca, jarzębiny, zmarznięte jabłka i gruszki. Na ziemi żeruje w charakterystycznej dla drozdów pozie - z opuszczonymi skrzydłami i uniesionym ogonem.

 Gniazdo buduje wysoko na drzewie, wykorzystuje do tego różne fragmenty traw, wnętrze wylepia gliną i wyściela miękkimi częściami roślin.. Gniazdo kwiczoła ma kształt czarki.

Od kwietnia do czerwca wyprowadza 1-2 lęgi, składając 5-6 niebieskawych, nakrapianych licznymi różnobarwnymi plamkami jaj, które wysiaduje 13-14 dni. Młode są karmione przez oboje rodziców. Opuszczają gniazdo po około dwóch tygodniach 12–16 dni, będąc jeszcze nielotne. Biegają pod kontrolą rodziców, często niewidocznych dla ludzi, oczekując na pokarm. Jeżeli tracą z nimi kontakt, zatrzymują się w bezruchu. Nie boją się ludzi. Po dwóch tygodniach stają się już samodzielne, choć czasami bywają jeszcze dokarmiane.

Przelot na lęgowiska trwa od marca do kwietnia, jesienią migruje od września do listopada. Zimuje regularnie w Polsce a jego liczebność zależna jest od mrozów i dostępności pokarmu.


Podczas zagrożenia kwiczoły zbiorowo wyganiają drapieżników znajdujących się w okolicy ich lęgowisk. Próbującego zakraść się do gniazda intruza atakują nalotem powietrznym spryskując odchodami i kwicząc wniebogłosy. Mniejsze ptaki niekiedy zakładają gniazda blisko gniazd kwiczoła, korzystając ze swoistej "ochrony".

Dawniej polowano na kwiczoły w celach konsumpcyjnych. Zjadane przez te ptaki jagody jałowca i jarzębiny nadawały mięsu charakterystyczny aromat, dzięki czemu były wysoko cenione przez dawnych myśliwych. W XIX wieku na samym Śląsku odławiano każdej jesieni i zimy ok. 100 tys. kwiczołów.
W jednej z książek kulinarnych po mojej prababci znalazłem przepis na kwiczoły w miodzie.

Wymiary: Długość ciała 25 cm, rozpiętość skrzydeł 47,5 cm, ogon 10 cm, waga 87 - 103 g.

W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową!

Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 

22 marca 2013

DZWONIEC ZWYCZAJNY

(CHLORIS CHLORIS)

Mały ptak z rodziny łuszczaków (Fringillidae) zamieszkujący Europę, północną Afrykę i południowo-zachodnią Azję. Z reguły osiadły, ale część północnych populacji wędrowna.  Dzwoniec charakteryzuje się krępą budową ciała, krótkim lecz grubym dziobem przystosowanym do zgniatania ziaren i pestek oraz charakterystycznym ubarwieniem.

Wierzch ciała oliwkowo- zielonkawy z szarawymi przydymieniami, spód żółtawy, z białym podogoniem. Na skrzydle podłużny, żółty pasek, na ciemnym ogonie również wyraźne żółtawe plamy na bokach. Ubarwienie samicy jest dużo bardziej stonowane - praktycznie w całości szara, miejscami jedynie zielonkawa/ żółtawa, u samicy dzwońca pasek na skrzydle jest krótszy i bledszy niż u samca.

Samiczka dzwońca

Dzwoniec występuje w całym kraju, często spotykany w parkach, ogrodach i na obrzeżach miast i brzegach lasów.
Pożywienie dzwońca stanowią: nasiona chwastów, ziarna zbóż, mniejsze pestki możliwe do rozłupania, podczas zimy spotkać można kilkutysięczne stada dzwońców żerujące na polach ze stogami zbóż, łatwo dostępny pokarm przyciąga tak duże ilości dzwońców.



Gniazdo dzwońca zlokalizowane jest niezbyt wysoko na krzewach lub wyżej w koronach drzew, uwite z korzonków, mchu, traw, wewnątrz usłane sierścią i piórkami i bardzo dobrze ukryte.

Od maja do czerwca składa 5 - 6 szarych, brązowo nakrapianych jaj, które wysiaduje 13 - 14 dni. Młode opuszczają gniazdo po około 2 tygodniach.

Pędzi raczej osiadły tryb życia, lecz część populacji migruje. Wiosna przeloty zaczynają się pod koniec lutego i trwają do czerwca, Powrót na zimowiska ma początek we wrześniu i trwa do grudnia. Dzwońce są wówczas widywane na terenie całego kraju i to dość licznie.
Chętnie odwiedza zimowe karmniki gdzie zjada nasiona słonecznika, siemię lniane czy ziarna zbóż.

Wymiary: długość ciała 15,5 cm, rozpiętość skrzydeł 27 cm, ogon 5,8 cm, waga 28 g.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową!


Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 

21 marca 2013

SIKORA MODRASZKA - POPULARNE POZYCJE

Już wiosna!! A śnieg pada i pada... Za oknem biało, ale tez miejscami żółto i niebiesko! Modraszki lgną do karmników, które znowu uzupełniłem.

A w karmnikach i w niedalekich ich okolicach przyjmują bardzo ciekawe pozycje. Oto one:

1. Byk gotowy do ataku






























2. Odwrócony wydziobywacz





























3. Marzyciel






























4. Rakieta "słonina- powietrze" o małym zasięgu.






























5. ... I tu proszę o zostawianie komentarzy z pomysłem na nazwę dla tej pozycji.

18 marca 2013

KAWKA, KAWKA ZWYCZAJNA

(COLOEUS MONEDULA)






























Czy ten ptak lubi jeść ziarna kawy, pić latte? Nie! To czemu "Kawka"? Należy wsłuchać się w jej okrzyki - brzmią one mniej więcej tak - kaw - kau!

Kawka to ptak z rodziny Krukowatych - kuzynka kruka, wrony, gawrona, sroki czy sójki.

Rozmiarami zbliżona do gołębia. Całe upierzenie koloru łupkowato - czarnego, grafitowego. Wyróżniającymi elementami są: czarny przód głowy a także boczne i tylne rozjaśnienia w szarym kolorze.
Dobrze widoczne jest jasno-błękitne oko.
Obie płci ubarwione jednakowo.
Młode ptaki głowę mają ciemniejszą – im starszy jest osobnik tym wyraźniej widać jaśniejsze boki głowy.

Jest ptakiem towarzyskim, zazwyczaj tworzy niewielkie stada. Zimą łączą się one w większe, bardzo często z gawronami. Mimo to cały rok zachowują więź partnerską i w lecącym stadzie łatwo można wyróżnić pary trzymające się blisko siebie.

W stadach kawek panuje ścisła hierarchia. Dotyczy ona również łączenia się tych ptaków w pary. Samiec mający np. numer 10 w hierarchii stada kojarzy się z partnerką również zajmującą miejsce dziesiąte. W przypadku zmiany kolejności hierarchicznej kawek w strukturze stada zmianie ulegają również związki kawek. Przykładowo, jeżeli jeden z partnerów awansuje w stadzie, zawiera nowy związek z kawką, która poprzednio w strukturze stada znajdowała się od niego o jedną pozycję wyżej.


Licznie występuje w osiedlach ludzkich, w zabudowie miejskiej i parkach, rzadziej wyprowadza lęgi w koloniach Gawronów czy na skałach.
Zasiedla cały obszar Polski, w górach dochodząc do wysokości 1000 m.n.p.m. Zdecydowanie większe zagęszczenie osiada w południowych i południowo - wschodnich regionach kraju.

Gnieździ się w koloniach, z reguły dość wysoko. Gniazdo umieszczone w szczelinie muru czy skały, w głębokiej dziupli, w nieczynnym kominie, na poddaszu wieży lub kościoła. Korzysta także ze skrzynek lęgowych. Kominy, już podczas budowy domu, należy zabezpieczać przed nią siatką z nierdzewnego drutu (nie wolno niszczyć gniazd).

Gniazdo kawki zbudowanie jest z drobnego chrustu i przeróżnych odpadków znalezionych na śmietnikach i trawnikach.

Od kwietnia do maja składa 5 - 6 zielonkawych i nakrapianych jaj, które są wysiadywane 17 - 19 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok 30 dniach.

Jaja wysiaduje samica, w tym czasie samce urządzają sobie gromadne noclegowiska na okolicznych drzewach, w dzień dokarmiając partnerki.

 Pożywienie Kawki stanowią: dżdżownice, pędraki, gryzonie, nasiona, odpadki. W okresie lęgów bywa szkodliwa, wybierając jaja lub pisklęta drobnych ptaków śpiewających. Regularnie korzysta z pojnika i wodę często nosi dla młodych.

Wymiary: długość ciała 32 cm, rozpiętość skrzydeł 67 cm, ogon 14 cm, waga ok 240 g.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ochroną gatunkową ścisłą.

Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 

16 marca 2013

CZYŻ ZWYCZAJNY, CZYZ POSPOLITY, CZYŻYK, BAJKA O CZYŻYKU.

(SPINUS SPINUS)






























Czyż to mały ptak z rodziny łuszczaków - kuzyn zięby.
Czyżyki ubarwiony jest żółto - zielono, ma krótki ogon i spiczasty dziób, samiec w szacie godowej ma ciemną czapeczkę i takiego koloru plamkę na gardle, poza szarym policzkiem reszta głowy wraz z szyją i piersią koloru żółtego, a kark wraz z grzbietem koloru zielonkawo - oliwkowego. Na ciemnych skrzydłach żółte paski. Ogon krótki, głęboko wcięty, na końcu czarny, a przy nasadzie żółty (obrzeżenie). Szarozielone samice ubarwione podobnie do samców, ale bledsze, mniej jaskrawe i wyraźniej ciemno kreskowane. Na szarozielonej głowie nie mają czarnej czapeczki. Pierś i kuper jest u nich białawy, niewyraźnie kreskowany. Młode podobne do samic, ale bardziej brązowe, jaśniejsze i mocno, ciemno kreskowane.

Obok Szczygła czyże były jednym z najczęściej hodowanych w klatkach ptaków. Ptak nie charakteryzuje się jaskrawym ubarwieniem, ale ma elegancki wygląd, a osobniki żyjące w niewoli nie tracą swej ruchliwości i wesołego świergotu.

Zamieszkuje Europę poza północnymi krańcami - Wielką Brytanię, Pireneje, środkową i wschodnią Europę, umiarkowane szerokości Azji - Azję Mniejszą, Iran, środkową Azję, Daleki Wschód po Sachalin i Japonię. Na południu areału można go spotkać tylko w wysokich górach. Izolowana populacja żyje w Mandżurii. Ptak wędrowny lub częściowo wędrowny, zimuje w zachodniej i południowo-zachodniej Europie. W tym okresie stada czyży mogą liczyć 30 osobników. Przeloty w marcu/kwietniu i wrześniu/październiku. W latach nieurodzaju inwazyjnie pojawia się w środkowej i zachodniej Europie przez cały rok.

Czyże zamieszkują starsze lasy iglaste lub liściaste z dużą domieszką jodły i świerka, rzadziej obserwowany w zadrzewieniach typu parkowego z obecnymi tam drzewami iglastymi.

W Polsce średnio liczny (lokalnie nieliczny) ptak lęgowy w górach (Karpaty i Sudety z pogórzem) i na północnym wschodzie, w strefach naturalnego występowania świerka. Na pozostałym obszarze występuje sporadycznie i w znacznym rozproszeniu, choć częściej w trakcie migracji. Kraj zamieszkuje cały rok, choć niziny najczęściej odwiedza zimą czyże z północno-wschodniej części kontynentu (Skandynawii, północnej Rosji). Te ptaki, które tu gniazdują latem zimą przebywają w Europie zachodniej i południowo-zachodniej.

Konstrukcja budowana przez obojga partnerów jest misternie uwita z korzonków, mchu, traw, włókien roślinnych, a wyścielona piórami, puchem roślinnym i sierścią. Z zewnątrz oblepiona jest pajęczynami, przędzą z owadzich kokonów. Ma kształt silnie wgłębionej, grubościennej i małej czarki. Gniazdo ulokowane jest w bocznych, poziomych gałęziach korony świerka lub innego drzewa iglastego na wysokości od 8 m, dobrze zamaskowane (czasem dodatkowo strzępkami porostów). To powoduje, że w okresie lęgowych rzadko się je widuje. Tworzone pary są monogamiczne.

Od kwietnia do maja składa 4 -5 niebieskawych i nakrapianych jaj, które wysiaduje 13 dni, młode opuszczają gniazdo po 13 - 15 dniach.

Podczas gdy samica wysiaduje jaja, samiec zajmuje się dostarczaniem jej pożywienia, czyni to nawet po wykluciu się piskląt, wtedy to matka odbiera pokarm i obdziela młode.

 Pożywienie Czyża stanowią:  głównie nasiona olchy, wierzby i brzozy, chwastów, a także nasiona drzew iglastych (zimą głównie świerku i jodły), krzewów i bylin, pączki wielu roślin. W sezonie lęgowym je owady (mszyce, drobne gąsienice) i pająki. Po przymrozkach niemal wyłącznie nasiona olch. Zimą pojawiają się przy karmnikach, gdzie chętnie zjadają nasiona konopi, słonecznika i siemię lniane. Pisklęta karmione są owadami i nasionami.
Czyże gromadzą się w stada i w trakcie ciągłego szczebiotania i wabienia przemieszczają się pomiędzy koronami drzew przelatując z jednej na drugą szyszeczkę brzozy lub olchy. Nasiona wyjadają w akrobatycznych pozach - wydłubują je swym trójkątnym, ostrym dziobem. Towarzyszy temu ciche pogwizdywanie. Z cienkich gałązek potrafią zwisać grzbietem w dół. Pod drzewami szukają pożywienia tylko zimą w czasie mrozu kiedy nie mogą żerować na gałęziach i gdy nasiona wypadają z drzew. Chętnie przylatują też do zarośniętych potoków i źródeł nie tylko by się napić, ale też by się wykąpać. Robią to nawet w czasie mrozu.

 Czyże i Szczygły w karmniku: na daszku samiec, w środku pożywiająca się samiczka. Więcej zdjęć z karmnika TU!


Wymiary: długość 11,5 cm, rozpiętość skrzydeł 21,5 cm, ogon 4,5 cm, waga 12 - 14 g.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

A teraz wspomniana bajka autorstwa Ignacego Krasickiego:
"Czegóż płaczesz? - staremu mówił czyżyk młody -
Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody".
"Tyś w niej zrodzon - rzekł stary - przeto ci wybaczę;
Jam był wolny, dziś w klatce - i dlatego płaczę".



Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
             "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010.  

13 marca 2013

CZARKA SZKARŁATNA

(SARCOSCYPHA COCCINEA)






























Czarka Szkarłatna to gatunek grzybów z rodziny czarkowatych. Występuje na opadłych gałązkach drzew liściastych, zarówno na niżu jak i w górach, wszędzie dość rzadko. Rośnie od grudnia do maja.

Niektórzy porównują czarkę do krokusów, bowiem tak jak one pojawia się na topniejącym śniegu i jest uważana za jeden z najwcześniejszych zwiastunów wiosny.

Owocnik Czarki Szkarłatnej ma średnice od 15 do 45 mm, młody prawie kulisty, później półkulisty lub miseczkowaty, ostatecznie tarczowaty. Przy podstawie często zwężony i przechodzący w krótki trzonek. Wewnętrzna płodna strona - gładka, jaskrawo- szkarłatno- czerwona do karminowej. Zewnętrzna płonna strona zwykle delikatnie filcowata, białawo- różowawa. Brzeg owocnika delikatnie, puszysto otrzęsiony, najpierw zagięty do wnętrza, później falisty lub popękany.

Trzon długości 5- 30 mm i grubości 2,5 mm, biało filcowaty.

Miąższ łykowato mięsisty, białawy.






























Zarodniki podłużnie elipsoidalne, gładkie, bezbarwne o wymiarach 26–40 x 10–12 µm. wysyp zarodników biały.

Niejadalna.

Grzyb objęty ochroną gatunkową w Polsce.

Źródła: "Grzyby znane i mniej znane" Aurel Dermek; Warszawa 1988.

8 marca 2013

Budka lęgowa dla ptaków (sikor) z jednej deski - krok po kroku.






























Idzie wiosna! Ptaki niebawem zaczną szukać miejsc to założenia gniazd i złożenia jaj. Postanowiłem przygotować się na tą porę budując prostą budkę lęgową.

Budka swoimi wymiarami odpowiada wymaganiom Sikor - Bogatki czy Modraszki.

Wymiary i konstrukcję, którą zmodyfikowałem zaczerpnąłem z książki "Poradnik ochrony ptaków" autorstwa B. Jabłońskiego, E. Kucińskiej, M. Luniaka.



Do zbudowania skrzynki lęgowej potrzebujemy:


  • Deski sosnowej/świerkowej o długości min. 210 cm, szerokości 13 cm i grubości 2 cm.
  • Listewki o przekroju kwadratowym 0,6 - 1,0 cm
  • Gwoździ stalowych dł. 4 cm
  • Gwoździ stalowych dł. 1,2 - 1,6 cm.
  • Piły do drewna o drobnych ząbkach
  • Wiertarki z wiertłem piórowym o średnicy wiercenia 3 - 3,5 cm.
  • Młotka
  • Linijki
  • Ołówka
Zaczynamy od pocięcia deski na odcinki o odpowiedniej długości, które stworzą pudło budki:

1. Dno skrzynki o wymiarach 13 x 13 cm:

 2.  Przednia ścianka skrzynki o zewnętrznej wysokości 26 cm (wymiar zmieniony z 25 cm w związku z szerokością deski wynoszącą 13 cm.). Na desce odmierzamy odcinek 26 cm i odcinamy go trzymając piłę pod kątem tak aby wewnętrzna strona ścianki była wyższa niż 26 cm co pozwoli na montaż spadzistego daszku.

3. Tylna ścianka skrzynki, w której wykorzystamy poprzednie cięcie pod kątem, jej wysokość mierzona po dłuższej płaszczyźnie od cięcia pod skosem to 32,5 cm.


4. Odcinamy 5 odcinków, każdy o długości 17 cm, zbudujemy z nich boczne ścianki.

Mamy już 8 elementów budki:

5. Jedną z deseczek o wymiarach 13 x 17 cm musimy dodatkowo pociąć, odmierzamy środek jednego z krótszych boków i rysujemy linie łączące go z przeciwległymi narożnikami.

6. Tak powstałe trójkąty delikatnie odcinamy, dwa mniejsze utworzą wierzchołki ścian bocznych, większy element łączący skrzynkę z drzewem.

7. Następnie należy wywiercić otwór wlotowy w przedniej ściance, otwór ma mieć średnicę 3- 3,5 cm i powinien znajdować się ok 3 cm od górnej krawędzi ścianki.
Środek otworu zaznaczyłem 5 cm od górnej krawędzi.

8. Następnie 5 cm niżej otworu wiercimy otworek o średnicy 0,5 - 0,8 cm ( w zależności od grubości listewki jaką posiadamy) 
Po weryfikacji czytelników, ustalono, że kołeczek przed otworem wejściowym należy pominąć.

9. Listewkę tniemy na 3 odcinki dł. 13 cm oraz 1 o dł. 8 cm.

10. odcinki 13-nasto centymetrowe przybijamy do wewnętrznych płaszczyzn ścianek przedniej i tylnej w następujący sposób:
 11. Przystępujemy do zbijania elementów skrzynki, od dolnych krawędzi ścianek tylnej i przedniej odmierzamy 1 cm i rysujemy linię równoległą do krawędzi, jest to linia, w którą wbijąc będziemy gwoździe, na 2-ch dolnych elementach ścianek bocznych linie taką rysujemy równolegle do dłuższej i do 2-ch krótszych krawędzi, na pozostałych deseczkach 13 x 17 cm tylko wzdłuż krótszych krawędzi.

Dno skrzynki ustawiamy na blacie i przybijamy tylną ściankę (2 gwoździe, należy uważać aby gwoździe wbijać pionowo!!!).

 12. Przybijamy dolne elementy bocznych ścianek (2 gwoździe na krawędź)

13. Przednią ściankę przymierzamy i przybijamy zaczynając od połączenia z dnem skrzynki (2 gwoździe).

14. Boczne ścianki przybijamy do przedniej (po 2 gwoździe):

15. Przybijamy górne deseczki ścianek bocznych:

16. Przybijamy trójkątne szczyty ścianek bocznych (2 gwoździe na dłuższej krawędzi + 1 z góry, bliżej przodu.

17. Mamy już całą konstrukcję skrzynki lęgowej, teraz należy zrobić daszek, który będzie nakładany z góry z możliwością zdejmowania w celu kontroli i czyszczenia zawartości budki.

Z pozostałej deski odcinamy odcinek dł. 12,5 cm, resztę dzielimy na pół (2 odc. po 18,5 - 19 cm) - pocięliśmy całą deskę o długości 210 cm.
Jeden z odcinków tniemy wzdłuż dzieląc na deseczki o szerokości 8 i 5 cm.
Deseczka o szer. 8 cm będzie elementem daszku a 5 cm dolnym elementem łączacym budkę z drzewem.

18. W następujący sposób przymierzamy i łączymy elementy dachu:

19. Teraz możemy przymierzyć dach:

20. Do tylnej ścianki przybijamy elementy, którymi przytwierdzimy domek do drzewa - trójkątny na górze, prostokątny na dole.

I budka gotowa!


Budkę mocujemy na drzewie min 3 m od ziemi, w okolicy gdzie wcześniej widywaliśmy Sikory.
Powodzenia w budowie, jeśli pojawia się jakieś pytania lub sugestie to proszę zostawiać je w komentarzach.

UWAGA! Popełniłem błąd - nie należy wykonywać kołeczka pod otworem wejściowym.

6 marca 2013

MEWA SREBRZYSTA

(LARUS ARGENTATUS)


Mewa Srebrzysta jest ptakiem dużo większym od swej kuzynki - Mewy Śmieszki, podobna lecz znacznie większa od mewy pospolitej. Osobniki starsze mają głowy, szyje, pierś i spód ciała czysto biały, wierzch ciała popielaty, końcówki skrzydeł czarne. Dziób cielisto-żółty z czerwoną plamą na końcu dolnej części.
Osobniki młodociane białe z brązowym deseniem, gęstszym na wierzchu ciała, brązowym grzbietem o piórach biało obrzeżonych. Dziób brązowy, nogi cieliste. Z wiekiem przybywa barwy popielatej na grzbiecie i skrzydłach, a zanika brązowy deseń. Ostateczne ubarwienie osiągają w 4. roku życia. Razem w ciągu swojego rozwoju przybiera do 10 szat. Samiec i samica są prawie tak samo ubarwione. Część populacji zachodnioeuropejskich jest osiadła, pozostałe, zwłaszcza północnoeuropeskie, są wędrowne. Potrafią pokonać długie podróże na południe. Zarówno wielkość, jak i ubarwienie mewy srebrzystej są zmienne i zależą od pochodzenia. Dlatego też popielatoszary grzbiet i skrzydła mogą być u innych populacji tak ciemne jak u mewy żółtonogiej.


 Występuje w okolicach wszelkich zbiorników wodnych, słonych jak i słodkich.
Gnieździ się na wybrzeżach Finlandii, Szwecji i  Norwegii, na Polskim wybrzeżu pojawia się licznie.

Migracja wiosenna rozpoczyna się w marcu i trwa do końca kwietnia. Często widuje się wtedy w pasie wybrzeża skupienia liczące tysiące osobników. Powrót z lęgowisk odbywa się od lipca do grudnia, ze szczytem przypadającym na październik.



Pożywienie Mewy Srebrzystej stanowią: pokarm zwierzęcy, m.in. płazy, ryby, ssaki, i odpadki, skradzione jaja i pisklęta innych ptaków np. innym mewom, kaczkom i rybitwom, a także jagody. Ich żarłoczność jest tak duża, że mogą zjadać pisklęta z sąsiednich lęgów w kolonii, a nawet swoje własne!
Szybując w locie patrolowym wypatrują wyrzuconych na brzegach skorupiaków, jeżowców i padliny. W mule i błocie znajdują małże, które zjadają razem ze skorupkami, lub zrzucają je z wysoka by się roztrzaskały o twarde podłoże. Brodzą też w płytkiej wodzie. Potrafią rzucać się z wysokości 5 metrów w wodę i nurkować na kilkadziesiąt centymetrów. Gdy pływa zdobycz chwyta z powierzchni wody lub zanurzając głowę. Może też łapać owady w locie. Szuka pokarmu też w pobliżu płynących kutrów rybackich. Zimą gdy brakuje pokarmu chętniej odwiedza wysypiska śmieci. Rzadziej spożywa pokarm roślinny. Skład diety jest uzależniony zatem od zasobów i pory roku.

Mewy przylatują na lęgowiska w marcu lub kwietniu. Mewa srebrzysta tworzy kolonie lęgowe na różnego typu wybrzeżach. Liczą one od kilkunastu do kilku tysięcy par. Im liczniejsza kolonia, tym częściej dochodzi w niej do aktów kanibalizmu w stosunku do piskląt innych par.

Gniazdo lokują na płaskich wybrzeżach wśród kęp traw, na nadbrzeżnych skałach oraz wśród trzcin nad jeziorami. Obserwuje się jednak lęgi również na dachach domów. Wysłane są materiałem roślinnymi, a czasem na gruncie ma formę kopca. Ptaki te są monogamiczne.





W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w kwietniu-czerwcu 1-3 oliwkowozielonych jaj w ciemne plamki.
Jaja wysiadywane są przez okres 23-29 dni przez obydwoje rodziców. Młode opuszczają gniazdo po 2-3 dniach po wykluciu. Pokarm przynoszą rodzice. Pisklęta umieją latać w wieku 7 tygodni. Pierwszy lęg wyprowadzają w wieku 3-7 lat. Od lipca ptaki zaczynają latać nad wybrzeżami, siadają na wydmach i towarzyszą płynącym statkom. Zimą młode ptaki przemieszczają się w głąb lądu.

Wymiary: długość 59 - 64 cm, rozpiętość skrzydeł 130 - 150 cm, ogon 16 - 18 cm, waga 860- 1350 g.


 Źródła: "Ptaki Polski" Jan Sokołowski; Warszawa 1988.
              "Atlas Ptaków" Marcin Karetta; Bielsko-Biała 2010. 
              "Ptaki wodne"  Karel Stastny; Warszawa 1993.