3 czerwca 2015

BOBREK TRÓJLISTKOWY

(MENYANTHES TRIFOLIATA)

 Bobrek trójlistkowy nazywany także Trójliść, Bobrek, Bobek, Bobownik, Koniczyna błotna, Koniczyna wodna, jest byliną o mocnym, pełzającym kłączu i bezlistnej, wysokiej i rosnącej pionowo łodydze kwiatowej, łodyga bobrka dorasta do 15- 35 cm.

Jest szeroko rozprzestrzeniony na całej półkuli północnej. Występuje w Azji, Europie, Ameryce Północnej i w Maroku. W Polsce występuje na terenie całego niżu, niezbyt pospolicie.
Bobrek kwitnie od kwietnia do maja i wtedy najłatwiej jest go wypatrzyć na podmokłych łąkach, torfowiskach, bagnach, nad brzegami stawów, jezior i rzek.

 Kwiaty bobrka są promieniste, różowobiałe, każdy z pięciu płatków korony kwiatowej "obrośnięty" jest mięsistymi białymi włoskami, co sprawia wrażenie, że cały kwiatostan jest bardzo puszysty.

Bobrek trójlistkowy- liście: 

Liście tej byliny są liśćmi odziomkowymi- wyrastają bezpośrednio z kłącza. Bobrek nazywany również koniczyną błotna lub wodna swoją nazwę zawdzięcza znajdującym się w wodzie liściom przypominającym liście koniczyny, są one potrójne na długich ogonkach, skórzaste, ciemnozielone, całobrzegie, o bardzo gorzkim smaku.
Jest to roślina lecznicza a surowcem są właśnie liście. Zebrane młode liście, następnie ususzone mają działanie pobudzające apetyt oraz pobudzają apetyt.


Nasiona bobrka trójlistkowego unoszą się na wodzie i w ten sposób rozprzestrzeniają się na duże odległości ( mogą dryfować nawet ponad rok). Do rozprzestrzeniania się rośliny przyczyniają się tez ryby, które zjadają nasiona (nie trawione przez ryby) a potem wydalają je w innym miejscu. Bobrek trójlistkowy rozrasta się również wegetatywnie- jego kłącze rozgałęzia się i rozrasta w wielu kierunkach a potem dzieli.


CIEKAWOSTKI:

- W związku z gorzkawym smakiem liści bobrka były one dawniej używane do zwiększenia goryczki piwa.

- W medycynie francuskiej pod koniec XIX i do połowy XX wieku ususzone liście bobrka używano do palenia tak jak tytoń- było to lekiem na astmę.

 Bobrek trójlistkowy od 2001 roku podlega w naszym kraju ochronie częściowej, obecnie na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin. Nie jest zagrożony wyginięciem, jednak wiele jego stanowisk zanikło w wyniku osuszania terenu. Rośnie na terenach objętych różnymi formami ochrony, w tym w parkach narodowych: białowieskim, bieszczadzkim, pienińskim, tatrzańskim i wielkopolskim.

Źródła:  " Zioła i ich stosowanie" Maria Dziak, Barbara Kuźnicka: Warszawa 1987.
               "100 najpiekniejszych roślin w Polsce"  Renata Krzyściak- Kosińska, Marek Kosińsk

6 komentarzy:

  1. Ciekawy gatunek, nietypowe kwiaty, do tej pory był mi nie znany :-))

    Pozdrawiam :))

    OdpowiedzUsuń
  2. świetne zdjęcia, mam pytanie jak zaczęła się Twoja pasja? Pozdrawiam,

    OdpowiedzUsuń